8.11.2019 r.

Włącz teatr – konferencja (8.11.2019 r.)

W dniu 8 listopada odbyła się konferencja podsumowująca projekt Włącz teatr. Konferencja przybrała tytuł: Ugryź teatr – teatr nie gryzie.

Obszerniejszy opis oraz fotorelację możecie znaleźć na oficjalnej stronie Teatru Pinokio oraz na Facebooku.

Wczoraj po kongresie  (a więc 7 października) czekało na mnie jeszcze spotkanie w ramach projektu „Włącz teatr” 

W teatrze widzę inspirację do rozmów z dziećmi i młodzieżą.

To podróż po spektaklach, ale i po największym tekście, jaki przychodzi nam czytać z dziećmi i młodzieżą – świecie.

Wspólnie z innymi nauczycielami obejrzałam spektakle, rozwijałam swoje kompetencje, rozmawialiśmy o tym, JAK dany spektakl wykorzystać do rozmów z Wami – drodzy uczniowie.

Wszystko po to, aby wypracować wspólnie z uczestnikami projektu, kolejny „Bagaż doświadczeń” – publikację  dostępną dla wszystkich osób związanych z edukacją.

Zrezygnowałam ze szkolnych przyzwyczajeń. Zgłosiłam się do projektu, by spojrzeć z innej strony na swój warsztat pracy i odkryć możliwości, jakie daje teatr.

A tak o owym spotkaniu pisze prowadząca warsztaty Anna Mrozińska-Szmajda– osobowość z pasją, entuzjazmem, nieprawdopodobnie komunikatywna i „wciągająca” w swój tajemniczy świat teatru:

„Anglistka, biolożka, polonistka i ja, zastanawiam się jak „włączyć teatr” w codzienne działania szkoły. Wspaniałe nauczycielki, z zapałem do myślenia „pod innym kątem”, z którymi pracuję w jednej z grup „rozpracowujących” nowe spektakle Teatru Pinokio w Łodzi. Efekty naszej pracy i przemyślenia na listopadowej konferencji – tworzymy nasze „Bagaże doświadczeń” do spektaklu „Kapitan Nemo czyli 20 000 mil podmorskiej żeglugi”. Jedno z ważniejszych wczorajszych pytań o wyzwania, które przed nami stoją dotyczy RODZICÓW – jak włączyć ich w rozmowy o świecie?”

 

 

21 października uczestniczyłam w kolejnym spotkaniu z cyklu. Podczas tego spotkania okazało się, że każdy z nas (nauczyciel, aktor, rodzic, uczeń) potrzebuje pytania o wolność i jej możliwość, lęk i odwagę, o to co nas popycha do szukania „innych światów”, granic, metod ucieczki…   jeśli takowe w ogóle istnieją?